Abrazáronse coma se o inverno dependese deles, coma se a calor humana puidese deter a neve. Nese instante foron primavera: brotaron sorrisos, floreceron os seus medos, derretéronse as distancias. Pero a estación pasou. E o frío volveu sen pedir permiso. O abrazo quedou como un xardín secreto na memoria.
Visitas: 0
Lógico. 😦