As tardes dos sábados no cine sabían a flocos de millo, a ambientador barato, a abrazos furtivos, ás pasadas da lanterna do acomodador, a bicos roubados, a mans agochadas… Son testemuñas de caricias inexpertas e soan a banda sonora: ás veces de estrea, outras —as máis— xa coñecidas. Non hai maneira de comezar sen fronteiras.
Visitas: 0